İnsan Nereden Başlar ki?
Bazen bir projenin başında, nereden başlayacağımı bilemiyorum. Pencereden dışarı bakıp sert ışık gözleri yorana kadar güneşi izlediğim anlar oluyor: Nereden ve nasıl başlamalı? studio°NUS’un pratiğinde, önünde hazır bir yol haritası olmadan masaya oturmak sürecin doğal bir parçası. Denedikçe, tartıştıkça ve gerektiğinde her şeyi en başa döndürdükçe arayışın kendisi ödüle dönüşüyor.
“Bazen tek bir çizgi üzerine günlerce kafa yoruyoruz; bazen de tek bir kavramı saatlerce tartışıyoruz.”
Önce İçeriye Bakmak
Tasarım masasına oturmadan önce asıl soru nadiren “bunu nasıl çizeriz?” oluyor. Asıl soru şu: “Aslında nasıl bir dünyaya bakıyoruz?” Markanın arkasındaki hikâye ne, gerilimi ne, neyi temsil ediyor?
Tasarımın aradığı cevapların çoğu zaten markanın kendi dokusunda gizli. Bizim işimiz doğru nüansları yakalamak ve onlara tutarlı bir görsel sistemle biçim vermek.
Commune’de kimlik iki ayrı ekseni aynı anda taşımak zorundaydı: bir yanda fiziksel bir mekânın somut sınırlarına tutunmak, öte yanda bir topluluğun akışkan ve soyut ilişkilerini yansıtmak. Nadir Flora’da ise bir anlamlar yelpazesini tek bir grafik çerçevede topladık; kapalı döngü bir sistemi anlatacak kadar yapılandırılmış, farklı temas noktalarına yayılacak kadar esnek bir çerçeve.
İkisinde de çözüm, markanın kendi dinamiklerindeydi.
“Bu yüzden teknik çözümlere atlamadan önce markanın özündeki bağlamı ortaya çıkarmayı önceliyoruz.”
Geride Kalanlar
Zaman zaman âşık olduğunuz ilk konsept ya da temel fikir, proje ilerledikçe görsel dile pürüzsüzce aktarılamıyor. Kafanızdaki his ekrana ya da baskıya bir türlü yansımıyor.
Pack+t sürecinin başında bütün bir anlatıyı bir maskotun etrafında kurmuştuk. Jestleri, duruşu, hatta adı yönümüzü belirliyordu. Bir süre her şeyi o karakterin süzgecinden geçirdik. Ama üretim ilerledikçe bu yaklaşımın, ambalajın ve markanın gerçekten ihtiyaç duyduğu doğrudan ve yapılandırılmış tonu yumuşattığını fark ettik. Maskotu ve haftalarca süren eskizleri bir kenara bırakıp sayfayı temizledik ve çok daha keskin, tipografik bir yola girdik.
Bu kararlara bazen müşterinin geri bildirimleri, bazen de kendi eleştirel bakışımız yön veriyor. Ama bir fikri söküp sıfırdan başlamak işe vazgeçilmez bir berraklık kazandırıyor.
“Bir fikirden vazgeçmeyi öğrenmek, onu kurmayı bilmek kadar önemli.”
Her projenin atölyesinin derinlerinde olmayı seviyoruz. Bir markanın yanında yürüyüp yol boyunca neler çıkarılabileceğini görmek stüdyoyu çevik tutuyor. Pack+t çekimi sırasında öğleden sonra ışığını tam doğru açıdan yakalamak için stüdyonun boy aynasını pencereye çevirmemiz, bu deneysel bakışın küçük ve ham bir anıydı. Tasarım ekranda bitmiyor; ışığın, ölçeğin ve malzemenin buluştuğu her yerde şekillenmeye devam ediyor.
İleriye Doğru
studio°NUS’a mimarlık öğrencisi olarak katıldım; bugün bu yolculuğa sanat yönetmeni olarak devam ediyorum. Her proje yeni bir dinamik getiriyor; bazen doğru kabul ettiğim bir varsayımı yıkıyor, bazen hiç beklemediğim bir kapı açıyor.
Burada benim için en önemli şey, en başından her cevabı bilmemin beklenmemesi. Denemek, yanılmak, vazgeçmek ve yeniden kurmak, üretmenin en gerçek unsurları olmaya devam ediyor.